Terug

Pak die fles Wodka af vrijdag 15 mei 2015

PlayBack-actrice Eva Schmetz neemt je mee in de wereld van Hot Spot: “Bij mijn eerste bijbaantje, zo’n vijftien jaar geleden, in een sjiek restaurant leerde ik, bij gasten aan tafel, perfect een vis te fileren. Bij het spelen van HotSpot en het bijbehorende nagesprek voelt het soms ook alsof we aan het fileren zijn; subtiel en met geduld de kern boven tafel krijgen. Met de voorstelling en het nagesprek willen we de subtiliteit van groepsprocessen rondom alcohol en drugs blootleggen en inzoomen op vriendschap en het publiek daar zo eerlijk mogelijk over laten nadenken en praten. En daar heb je toch wel een speciaal ‘vismesje’ voor nodig.

Hoe zeg je nee tegen een goede vriend
Dat alcohol slecht is voor je hersenen en als je niet uitkijkt je in coma kan raken weet inmiddels bijna elke jongere. Gezucht en gesteun als we die bal opgooien. Dus die laten we lekker in onze zak; die wijze vinger steekt vanzelf wel uit het publiek in de lucht. Maar bij de vraag hoe je nee kan zeggen tegen alcohol bij een goede vriend, hoe je elkaar helpt in lastige situaties en hoe je met elkaar praat als je je zorgen maakt, is het even stil. Soms volgt een zoekende zucht ‘oef, kweenie’ of iemand haalt diep adem en poneert spontaan een idee: ‘jemoetgewoondiefleswodkaafpakkenenwegzetten!’ Twijfel krijgt de ruimte en ideeën proberen we meteen uit.

Magisch moment
De energie die ontstaat als iemand van hen, ‘woooyooo!’, wordt uitgenodigd om daarin wat te onderzoeken met de acteurs op de vloer blijft magisch. Vervolgens zie je - in het terugspelen van een scène met een jongere op de vloer - het oprecht zoeken naar de juiste woorden om iets duidelijk te maken, z’n zelfvertrouwen groeien en zijn trots om het ‘goede’ voorbeeld te geven.

Zoeken naar bevestiging
‘Maar waarom drink je dan?’ vraagt een jongere die ineens naast Alex en Jaro uit HotSpot ‘op een bankje in het park zit’. Hij kijkt met een schuin lachende mond het publiek in. Zoekend naar bevestiging van zijn klasgenoten, vrienden en ons. ‘Omdat iedereen het doet en het is toch lekker?’ antwoordt het personage. ‘Hier, neem gewoon’. Het personage Alex probeert de fles Wodka in de handen van de jongere te duwen. De jongen gooit beide handen in de lucht, verontschuldigt zich als een voetballer die niet zag dat ie al buitenspel stond en hakkelt wat binnensmonds. ‘Wie zou dit nu ook heel moeilijk vinden?’ vraag ik aan het publiek.

Stilte of juist bravoure
Bij het ene gesprek blijft iedereen mij stil aankijken. In het andere gesprek reiken de vingers niet verder dan hun sleutelbeenderen en bij weer een andere voorstelling gooit het publiek vol bravoure de vingers in de lucht.  Deze momenten moet ik incasseren en koesteren. En voorzichtig kijken hoe ik ‘mijn mes verder in deze vis zet’ om te zorgen dat ie zo heel en eerlijk mogelijk blijft.“