Terug

'Ouders sturen hun eigen kind een bericht terwijl ze in dezelfde kamer zijn' donderdag 17 november 2016

Onze acteurs Lonne, Wouter en Barbara spelen in de ouderavond Log In. Ze spreken veel ouders over internet en sociale media, maar hoe zit het met hun eigen online bestaan? Hoe vaak gebruik je sociale media, en kun je een dag zonder telefoon? Ennuh..  heb je een mooie anekdote van ouders tijdens de ouderavond? 

- Welke sociale media gebruik je, en kun je kort iets vertellen over jouw post en like-gedrag?
Wouter: Ik gebruik alleen Facebook. Ik post bijna niks, ik heb niet de behoefte om steeds te delen wat ik mee heb gemaakt. Wel maak ik reclame voor voorstellingen waar ik in speel; het is voor mij een soort uithangbord. Liken doe ik vaker: dan zit ik in de trein en like foto’s van vrienden. Of politiek relevante items. Of een gifje van een vallende poes.

Lonne: Ik gebruik alleen voor mijn theatergezelschap Facebook. Wouter en Ilse posten daarop. Vooral foto's, evenementen en publieksreacties. Ik like niks! En gebruik verder geen sociale media.

Barbara: Ik maak gebruik van Facebook, Instagram en Twitter. Jongeren vinden Facebook iets voor ‘oude mensen’ lees: volwassenen. Ik gebruik Facebook als een soort buurtcafé. Je kunt makkelijk met andere mensen in gesprek raken over een post/ artikel, en als je ze vervelend vindt kan je ze blokkeren. Ook volg ik kranten als The Guardian en The New York Post. Zelf post ik regelmatig korte verhaaltjes/ grapjes met foto's over wat ik meemaak als ik op reis ben voor PlayBack. Deze week ben ik bijvoorbeeld in Sneek met mijn koffer over een hoog hek geklommen om de laatste trein te halen. Tijdens de verkiezingen in de V.S. merkte ik wel dat ik in een linkse bubbel zit, want ik heb geen Facebook-vrienden die pro Trump nieuws posten. Op Twitter kan iedereen reageren op wat je schrijft en dat voelt onveilig voor mij. Op instagram volg ik alleen drag queens. Die maken foto's van hun prachtige make-up en kleding. Daar word ik vrolijk van.

- Hoeveel dagen kun je zonder mobiele telefoon leven?
Wouter: Met moeite één dag. Je voelt je direct onthand. Frustrerend, maar mensen denken tegenwoordig dat je altijd bereikbaar bent. Dus zonder telefoon weet je niet of je een belangrijk bericht mist.

Lonne: Als ik impulsief reageer op deze vraag kan ik 0 dagen zonder mobiel leven. Ik maak foto's, gebruik Whatsapp veel, wil kunnen bellen, check mijn mail en navigeer in het verkeer via m’n mobiel. Maar als ik twee keer nadenk kan ik denk ik wel 100 dagen of altijd zonder mobiel, of met een ouderwetse zonder internet. Lijkt me rustgevend en fijn. Ik denk dat dat heel snel went. Heeeeerlijk, in niet één App-groep.

Barbara: Als het zou moeten kan ik het wel, maar ik vind het gedoe. Ik zie bij vrienden die alleen een telefoon hebben om mee te bellen dat ze vaak niets weten van werkafspraken of grapjes die gemaakt zijn. Mensen vergeten dat zij geen apps hebben. Als ik op vakantie ben zet ik 'm vaak uit. Ik hou van lezen, dus dan laat ik mijn telefoon links liggen. Maar ik heb dat mezelf wel moeten aanleren.

- Heb je wel eens meegemaakt dat je iets verkeerds hebt gepost of ergens spijt van had?
Wouter: Nee, ik zelf niet. Maar het is wel irritant als mensen jou zomaar taggen op een foto. Bij PlayBack krijgen we wel eens vriendschapsverzoeken van 14-jarige meisjes van scholen waar we net hebben gespeeld. Die zoeken dan blijkbaar onze namen op via de PlayBack-website. Als een soort fans. We accepteren die verzoekjes natuurlijk nooit, maar we scheppen wel eens voor de grap op over wie dan de meeste verzoekjes krijgt.

Lonne: Ik ben heel voorzichtig als het gaat om posten. Geen foto's van mijn kind en het liefst mezelf ook zo weinig mogelijk, ik vind het snel stom en privé. Ik wen er nu wel aan dat ik zelf regelmatig verschijn in een groepsfoto of wat dan ook, maar heb dus tot zover geen spijt van een reactie of een post. Als ik bedenkingen heb bij een post vraag ik Wouter of hij de post verwijderd. Je moet je er ten alle tijden goed over voelen.

Barbara: Ik heb een account op Twitter, maar ik doe er niks meer mee. Een tijd geleden heb ik eens een post gedeeld van een feministe. Toen kreeg ik een golf van seksistische en racistische reacties over me heen. Er stond zelfs tussen dat ik verkracht moest worden. Ik heb geprobeerd om met argumenten een discussie te beginnen, maar die mensen willen dat helemaal niet. Ze willen op een makkelijke manier gal spuwen. Als je ze tegen komt bij de bakker durven ze niks te zeggen. Dan zit ik liever in een beschaafde bubbel op Facebook. 

- Wat valt je op aan de reacties van ouders tijdens onze ouderavond Log In?
Wouter: Alle ouders van zonen herkennen de scene waarin ik Bas speel: de jongen die urenlang achter z’n computer zit te gamen. Iedereen heeft ‘een Bas’ thuis. Ooit was er een moeder die tijdens het de ‘terugspeelscène’ gewoon het internet eruit trok. Mijn personage Bas riep een minuut lang: ‘Mam, het internet doet het niet!’, wat tot een lachsalvo leidde bij het  publiek. Uiteindelijk bereikte ze wel haar doel: Bas komt naar beneden en moeder gaat met hem in gesprek. Verrassende tactiek, omdat ze niet eerst dreigde. Ze deed het gewoon.

Lonne: Ik vind het heel mooi als een ouder in de zaal vertelt dat zij het thuis totaal weten te relativeren en met een soort vanzelfsprekendheid kunnen begrenzen. Een vader vertelde (na een flinke discussie over het begrenzen van gebruik van de mobiel en internet) in alle rust dat zijn dochters de telefoon na school in een (daarvoor bestemd) mandje leggen. Tussen 17u en 18u op hun mobiel mogen. Hem dan weer inleveren. En dan weer van 20u45 tot 21u nog even checken of ze niks belangrijks voor school missen of gewoon even posten/Liken/ chatten/ swipen/ wat dan ook en dan gaat de mobiel uit/in het mandje tot de volgende ochtend. Ik vind dit verhaal een verademing, een opluchting, heel fijn klinken. Vooral voor de tieners in dat huis! Natuurlijk waren de dochters het in het begin zwaar oneens met deze regel. Maar het went en het is gewoon zo!

Barbara: Sommige ouders sturen hun eigen kind een bericht terwijl ze in dezelfde kamer zijn, om maar contact te krijgen. Een stel had thuis een la mét slot waar de telefoons in moesten als de jongeren thuis kwamen en dan gingen ze een bordspel spelen met elkaar, televisie kijken (maar ook met mate), of een boek lezen.