Terug

Eerst kijken, dan denken, dan doen donderdag 19 november 2015

Sinds kort speel ik in de ouderavond Like Me van Playback. Tijdens de ouderavonden spelen we verschillende scènes die zich af kunnen spelen aan de keukentafel.

In de ouderavond speel ik de tiener Dave. Ik was onder de indruk hoe heftig sommige ouders reageerden op dit personage. Onder druk van vrienden haalt Dave een grapje uit met een klasgenoot wat uit de hand loopt in een vechtpartij. Hij wist niet dat het gefilmd werd, maar de volgende dag staat het op Youtube 'Vet lachen met Dave'.

Dat de moeder hier niet goed mee kan omgaan, is herkenbaar voor het publiek. In nagesprek helpen de ouders met het zoeken naar de juiste manier om het gesprek aan te gaan: “Rustig zijn, niet direct oordelen, goed luisteren, zijn emoties herkennen, hem de tijd geven om te praten”.

Makkelijker gezegd dan gedaan wellicht? Juist. Een moeder doet een poging om het gesprek te voeren. “Ik heb zojuist een heel naar en vervelend filmpje gezien van jou, op internet”. Dave kijkt haar boos aan: “Nou en?” Ze staat even met een mond vol tanden. Ze heeft spijt van haar zinnen. Vanuit de zaal roept een vader: “Er klonk juist best wel veel oordeel in haar zinnen door”. De moeder op het podium lacht en vraagt oprecht: “Hoe zou jij het dan doen?”.

Dave krijgt een nieuwe vader voor zijn neus.
Er volgt – in het kort – het volgende gesprek:
“Dave, hoi, ik wil graag even met je … wacht… Dave, ik wil even iets aan je vragen, OK?”
“Pap, serieus? Wat dan?”
“Ik heb daarnet een filmpje gezien op internet”
“Oke” deinst Dave terug. “Zeker weer zo’n kattenfilmpje?”
Een korte stilte totdat de zaal is uitgelachen
“Nee, Dave. Ik denk dat jij wel weet waar ik het over heb”
“Ja, boeiend, kweenie.”
“Oke” zegt de vader.
Zwijgend zitten ze best lang naast elkaar.
“Ja, hallo. Ik weet heus wel welk filmpje je bedoeld. Tuurlijk, maar…”
“Maar? Wat wil je zeggen ?” vraagt de vader.
“Niks, laat maar”
“Dave, ik ben gewoon benieuwd wat jij over het filmpje wilde zeggen.”
“Gewoon, niks. Ik… Ja weet ik veel, het was gewoon uit de hand gelopen hoor. Dat was helemaal niet de bedoeling gewoon”.
“Oke. Zou je kunnen vertellen wat dan de bedoeling was en waarom het uit de hand gelopen is?”
Dave, niet een jongen van veel woorden, doet hortend en stotend zijn verhaal.
“Ik begrijp dat heel goed” zegt vader.
Dave: “Hoezo ?”

Wat volgt is een zeer oprechte anekdote van de vader waarbij hij in een vergelijkbare situatie als Dave beland was en hoe hij dat ervaren had. Dave knikt en denkt na: “Ja precies. Gewoon dat, weet je. Het is gewoon moeilijk .……. Bedankt pap”.

Ik leg naderhand uit dat Dave het een fijn gesprek vond. Hij voelde zich begrepen, niet beoordeeld, gehoord en heeft nog goed advies gekregen ook.

Achteraf zei een van de moeders hierover het volgende:
“Ik ga weer vol goede moed naar huis om eens even met mijn jongste te communiceren, want dat hebben we eigenlijk al een tijdje niet gedaan.”

Ieder mens is uniek waardoor elke methode van communicatie uniek wordt. Het de kunst om de juiste manier van benaderen te vinden.
Zoals mijn vader altijd zegt, zoals zijn vader altijd zei: Eerst kijken, dan denken, dan doen.